تبلیغات
احکام - چرا رسول خدا(ص) باز کافران را به دین اسلام دعوت مى كرد؟
درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : سارا جشانزاده
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
احکام

پرسش:
 با توجّه به این كه در سوره «كافرون» خدا به پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم) فرمود كه كافران را به حال خود بگذار و به آن ها بگو من به دین خود باشم و شما به دین خود باشید؛ چرا رسول خدا(صلى الله علیه وآله وسلم) باز هم آنان را به دین اسلام دعوت مى كرد؟
پاسخ:

 با تأمّل در شأن نزول سوره كافرون روشن خواهد گشت كه پیام خدا در این سوره، هرگز به معنى الزام پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم) به ترك دعوت به اسلام و تبلیغ آن نبوده است. سوره، مربوط به گروهى از سران مشركان قریش است كه گفتند: اى محمّد! تو بیا از آیین ما پیروى كن، ما نیز از آیین تو پیروى مى كنیم و تو را در تمام امتیازات خود شریك مى سازیم. یك سال تو خدایان ما را عبادت كن و سال دیگر ما خداى تو را عبادت مى كنیم. اگر آیین تو بهتر باشد ما در آن شریك شده ایم و بهره خود را گرفته ایم و اگر آیین ما بهتر باشد تو در آیین ما شریك شده و بهره ات را از آن گرفته اى.
پیامبر در پاسخ به این پیشنهاد فرمود: پناه بر خدا كه من چیزى را همتاى او قرار دهم. گفتند: دست كم بعضى از خدایان ما را لمس كن و از آن ها تبرّك بجوى تا ما تو را تصدیق كنیم و خداى تو را بپرستیم.
پیامبر فرمود: من منتظر فرمان پروردگار هستم.
در این هنگام سوره كافرون نازل شد و پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم) این گونه راهنمایى شد:
«بگو: اى كافران! آنچه را شما مى پرستید من نمى پرستم. و نه شما آنچه را من مى پرستم مى پرستید، و نه من هرگز آنچه را شما پرستش كرده اید مى پرستم، و نه شما آنچه را كه من مى پرستم پرستش مى كنید؛ پس آیین شما براى خودتان و آیین من براى خودم!»[1]
پس این سوره پاسخى قاطع به پیشنهاد نادرست كافران است و به موضوع تبلیغ دین و دعوت به اسلام مربوط نمى شود. خدا در این سوره روشن ساخت كه بر سر گوهر توحید نمى توان معامله كرد و این، به معنى متوقف كردن دعوت به توحید نیست. پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم)وظیفه داشت كه همه مردم را به دین خدا دعوت كند و اگر كسى درخواست معامله بر سر دین داشت، پیامبر باید درخواست او را قاطعانه ردّ مى كرد و مى گفت: (لَكُمْ دینُكُمْ وَ لِىَ دِین؛ آیین شما براى خودتان و آیین من براى خودم.)

[1]. تفسیر المیزان، علاّمه طباطبایى، ج 20، ص 375، انتشارات اسلامى ؛ تفسیر نمونه، آیة الله مكارم شیرازى و دیگران، ج 27، ص 386، دارالكتب الاسلامیة.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر